Het was 21 maart 2013 de dag van de Lente. Ik was 37 jaar oud toen ik uiteindelijk besloot nu is het over, ik stop met pleasen, ik stop ermee om mij zelf minder te voelen als iemand anders.
37 jaar waarin ik had geleefd naar de verwachtingen van anderen. 37 jaar waarin ik stil bleef wanneer ik iets wilde zeggen, waarin ik wegkeek wanneer ik gezien wilde worden, waarin ik deed wat “hoorde” in plaats van wat mijn hart schreeuwde.
37 jaar van angst. Voor oordeel. Voor afwijzing. Voor het idee dat ik niet goed genoeg was.
Ik was zo verlegen
Als kind was ik het prototype van de verlegen jongen. Verstopt achter mijn moeder’s benen wanneer er vreemden kwamen. Blozen wanneer de juf mijn naam riep. Dromen hebben, maar ze nooit durven uitspreken omdat… ja, omdat wat zouden mensen wel niet denken?
Die verlegenheid volgde me naar de volwassenheid als een schaduw die steeds langer werd. Ik nam banen aan die “veilig” waren. Ik droeg kleren die niet opvielen. Ik sprak woorden die anderen wilden horen.
En diep van binnen ging ik elke dag beetje bij beetje meer dood.
Niet goed genoeg zijn.
“Je hebt geen doorzettingsvermogen, Martijn. Jij kunt het toch niet, Martijn. ” Hoeveel keer heb ik dat gehoord? Van familie, vrienden, collega’s. Allemaal mensen die het “goed” met me voor hadden. Die me wilden “beschermen” tegen teleurstelling.
Maar wat ze eigenlijk deden, was me beschermen tegen mezelf. Tegen mijn dromen. Tegen de persoon die ik diep van binnen wist dat ik kon zijn.
Sport was mijn passie. Bewegen was mijn medicijn. Maar ik durfde er niet voor te gaan omdat… wat als ze gelijk hadden? Wat als ik zou falen?
2013: Het keerpunt
Het was een gewone dinsdag in 2013. Ik zat op mijn “veilige” werkplek, in mijn nette pak, en voelde… niets. Helemaal niets. Alleen een leegte die steeds groter werd.
En toen gebeurde het. Dat moment. Dat “ene” moment waarover ik later zou schrijven. (Lees hier)
Ik keek naar buiten, zag allemaal mensen “In een keurslijf lopen” Ze leven onder knellende regels, verplichtingen of verwachtingen die je vrijheid beperken en het gevoel geven dat je wordt geleefd in plaats van zelf je leven te leiden “Fuck it” dacht ik, een dikke middelvinger naar iedereen ik ga gewoon doen wat heb ik te doen, commentaar krijg je toch wel.
Op dat moment besloot ik om voor het eerst in 37 jaar te leven alsof mijn leven ervan afhing.
De bevrijding
De verandering kwam niet over één nacht. Maar die ene beslissing – dat ene “fuck it” moment – opende een deur die ik niet meer kon sluiten.
Ik begon steeds meer mijn eigen weg te bewandelen. Niet omdat het moest, maar omdat het mij energie gaf. Ik begon te praten over mijn dromen in plaats van ze te verstoppen. Ik begon “nee” te zeggen tegen dingen die mijn ziel doodden, en “ja” tegen dingen die me levend deden voelen. Ik keek naar de mensen die in dat moment in mijn leven waren. Wie gaven mij energie en wie kosten mij energie.
Mindful Run: Is ontstaan uit mijn geestelijke bevrijding
In 2014, een jaar na mijn “fuck it” moment, startte ik Mindful Run. Niet omdat ik dacht dat het zou lukken, maar omdat ik eindelijk durfde te falen. Ik durfde eindelijk iets doen wanneer heel veel mensen zeiden tegen mij dat moet je niet doen. Ik durfde voor het eerst eens te vertrouwen op mijzelf. Mensen om me heen schudden hun hoofd. “Martijn, doe nou normaal. Je hebt een goede baan.” Hoe triest kun je zijn om Mindful voor het Hardlopen te zetten. Ik kreeg zelfs boze mails van mensen en werd uit gescholden op sociale media. Iedereen die mij belachelijk maakte, Marc, Bertus, Ronnie, Leonie etc etc ze konden een dikke middelvinger krijgen.
Voor mijn gevoel was voor het eerst in mijn leven gewoon eens normaal aan het doen. Mijn normaal. Niet hun normaal.
Nu, meer dan 12 jaar later, ga ik elke dag in mijn sportkleding naar “kantoor”. Maar mijn kantoor is dit keer geen grijze ruimte met TL-verlichting. Het is het Sonsbeek Park in Arnhem – het mooiste park van Nederland, waar ik elke dag tussen de bomen loop en weet dat ik precies ben waar ik moet zijn.
Mindful Run groeide uit tot MROI – een volledig opleidingsinstituut waar we duizenden mensen hebben geholpen hun eigen “fuck it” moment te vinden. Waar we ze leren dat hun dromen niet te groot zijn, maar dat hun angsten te luid zijn.
De ironie van angst
Het mooiste van dit verhaal? Al die dingen waar ik bang voor was – afwijzing, oordeel, falen – gebeurden allemaal. Mensen oordeelden. Sommige dingen mislukten. Niet iedereen begreep mijn keuzes.
Maar weet je wat? Het deed geen pijn. Omdat ik eindelijk leefde vanuit wie ik werkelijk was, niet vanuit wie anderen wilden dat ik was.
De verlegen jongen is nog steeds er
Ik ben niet plotseling een extravert geworden. Die verlegen jongen zit nog steeds ergens in me. Maar nu is hij een bondgenoot in plaats van een gevangenbewaarder. Hij herinnert me eraan waar ik vandaan kom, en dat maakt elke stap vooruit nog waardevoller.
Voor iedereen die nog wacht
Als je dit leest en je herkent jezelf in die verlegen 37-jarige van 2013 – stop met wachten. Stop met luisteren naar stemmen die jou klein willen houden. Stop met leven alsof je om toestemming moet vragen voor je eigen dromen.
Je hebt maar één leven. Eén kans om écht te leven.
Wanneer wordt jouw “fuck it” moment?
Want soms is de grootste moed niet het overwinnen van je angst – maar het besluit om ondanks je angst toch te springen.
En ja, ze hadden ongelijk. Je kunt wel degelijk je geld verdienen met je passie. Maar belangrijker nog: je kunt je leven verdienen met authenticiteit gewoon helemaal jezelf zijn.
Klaar voor jouw eigen bevrijding? Bij MROI leren we je niet alleen technieken – we leren je jezelf te zijn. Ontdek onze opleidingen en vind jouw eigen “fuck it” moment.
Martijn Mensink
